soğuğa aldırmadan
karlı kaldırımda yürüyen
bir fahişe
konuşmakta iyi olduğu hissine kapıldım
konuşmaya açım
açar mı bana kucağını
sadece saçlarımı okşasa yeter
tüm dünya üzerinde
şuan da beni en çok anlayacağını düşündüğüm kişi o
ilk defa görüyorum ve
o benim farkımda bile değil
karlı kaldırımın tadını çıkarıyor
ellerinde ayakkabıları
göğsünde yatırsa beni
uykuya daldıktan sonra
gitse de fark etmez
ne acılar çekmiştir kim bilir
belkide sadece isteriktir
beyaz geceye doğru kayboluyor
koşsam mı peşinden
-uyumalıyım sanırım
hatıraların canlanması ne güzel-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder